सपनाको महल – सबिना सिन्धु(kavita)

प्रेमी शहरको न्यानो आलिङ्गनमा
निथु्रक्क भिजाएर आफुलाई
यौवनका मुस्कुराहट साटिरहेकी छ्यौ ।
खेती गरिरहेकी छ्यौ आफ्ना कथाहरुको ।

मेरी लोरिमा !
आगो बाँचेर पानी निल्ने
समयका निर्लिप्त ओठहरुसँगै
छातीमा क्षितिज अटाएर
अघ्रिरहेकी छ्यौ स्वर्णर्ीम धड्कनहरुमा ।
महल ठड्याएर बेचिरहेकी छ्यौ
मध्यदिनका सपनाहरुलाई

टेबुलभरी पसारिएका अनियन्त्रित
आँखाहरु बीच
सागर छिचोलेर परेलाहरुबाट
बालुवाका शहरहरु ओसारिरहेकी छयौ ।
हराइरहेकी छ्यौ वर्षतका भेलहरुमा
नबुझिने इतिहास कोरिरहेकी छ्यौ
अँध्येरी रातमा ।

सपनाहरु कमजोर हुन्छन् लोरिमा !
भावनाका फूलहरु, फूल होइनन्
सपनाका बघैंचाहरु , महल होइनन् ।
स्वच्छन्द उभिनु स्वतन्त्रता होइन ।
उभ्याइएका स्तम्भहरु , ताजमहल होइनन् ।

असरल्ल फिँजाएर तन्नेरी छालहरु
केबल गुन्गुनाइरहेकी छ्यौ
प्रेमका सुमधुर गीत

कतै नबज्रियोस् पहाड तिमी माथि
नभाँच्चियोस् तिमीले चढ्न चाहेको सिँढी
नभत्कियोस् त्रि्रो सपनाको ताजमहल
र चोट नलागोस्,
लम्कन चाहाने गोडाहरुमा ।